Como funciona por dentro un cobro con tarxeta en liña

Cando alguén paga con tarxeta nunha web, o que parece un único clic son en realidade tres procesos separados, con actores distintos e tempos distintos. Confundilos é a causa máis habitual de sustos na contabilidade: un pedido marcado como pagado que nunca chega ao banco, ou un importe retido na tarxeta do cliente que non corresponde a ningunha venda.

Os tres momentos dun pagamento

1. Autorización

A autorización é unha pregunta: este cliente ten fondos e o banco emisor acepta a operación? O comercio envía o importe e os datos da tarxeta —normalmente xa convertidos nun token, nunca o número real— e nuns segundos recibe un si ou un non.

Un «si» non é diñeiro. É unha reserva sobre o límite da tarxeta, con caducidade: se ninguén a cobra, libérase soa ao cabo duns días. Por iso un cliente pode ver o importe «pendente» na súa app bancaria e non ter ningún cargo definitivo.

2. Captura

A captura é a instrución de cobrar de verdade o autorizado. Pode ser inmediata (o habitual en produtos dixitais e subscricións) ou diferida, que é o que fan moitas tendas de produto físico: autorizan ao confirmar o pedido e capturan ao envialo.

A captura tamén pode ser parcial: se autorizaches 120 € e finalmente envías medio pedido, capturas 60 € e liberas o resto. O que non se pode facer é capturar máis do autorizado.

3. Liquidación

A liquidación é o movemento real de diñeiro desde o banco do cliente ata a túa conta, agrupado por lotes e cun desfasamento de días hábiles que depende do contrato co teu provedor. Aquí é onde se descontan as comisións, e onde unha venda de onte aparece no teu banco como un ingreso agregado que non coincide con ningún pedido concreto.

Quen cobra polo camiño

A comisión que ves na túa factura non a queda unha soa empresa. Repártese, a grandes trazos, en tres capas:

• Taxa de intercambio: cóbraa o banco emisor da tarxeta do cliente. No Espazo Económico Europeo está regulada por norma para tarxetas de consumidor, con topes distintos para débito e crédito.
• Taxa de esquema: cóbrana as redes de tarxetas por usar a súa infraestrutura.
• Marxe do provedor: o que cobra a pasarela ou o adquirente polo servizo, o soporte e o risco.

Cando compares provedores, o relevante non é a tarifa titular senón o desagregado completo, incluídas as recargas por tarxetas non europeas, por moeda estranxeira ou por operación fallida. Na páxina de tarifas podes ver como se descompón unha comisión real sobre un importe concreto.

Autenticación: o paso que pode tombar a conversión

En Europa, a maioría de pagamentos en liña esixen autenticación reforzada do cliente: ademais dos datos da tarxeta, o banco pide unha segunda comprobación, normalmente desde a súa app. É o que fai que algunhas operacións abran unha pantalla adicional e outras non: existen exencións para importes baixos ou comercios de confianza, e quen decide aplicalas é o banco emisor, non o comercio.

Ese paso é onde máis carros se perden, así que convén medilo por separado do resto do funil: non é o mesmo un cliente que non chega ao pagamento que un que abandona na pantalla do banco.

Que falla e como se nota

• Autorizado pero non capturado: o pedido figura como pagado na túa tenda e o diñeiro nunca chega. Adoita ser un erro de integración, non do banco.
• Capturado dúas veces: reintentos mal xestionados tras esgotar un tempo de espera. A defensa é a idempotencia: a mesma operación repetida non debe cobrar dúas veces.
• Descadre co banco: normal se comparas pedido a pedido. A conciliación faise contra a liquidación, non contra a venda.

En resumo

Un cobro non é un evento, é unha secuencia. Se o teu sistema distingue autorización, captura e liquidación —e garda o estado de cada unha— sabes en todo momento que se prometeu, que se cobrou e que chegou ao banco. É a diferenza entre pechar o mes nunha tarde ou pasar tres días buscando cadres. Podes ver estes estados sobre datos de exemplo no panel de demostración, e seguir co resto de artigos sobre pagos en liña.